Mijn absoluut favoriete groente is pompoen. Het is zo veelzijdig, ik verwerk het in alles: mijn havermoutontbijt, cakes, soepen, en curry’s. Ik weet niet precies wat het is aan pompoen, maar het is gewoon zo zacht, zoet en jammie. Ik was een beetje verbaasd dat ik hier op Bali ook pompoenen tegen kwam. Ik associeer dit in Nederland altijd met een echte herfst groente. Aan de andere kant heeft het wel de hele zomer en veel zon nodig om in de herfst rijp te zijn. Die zon is er hier volop, dus ik kan me ook wel weer voorstellen dat pompoen het goed doet hier. Fijn voor mij!
Toen ik eind maart terug kwam op Bali, verhuisde ik naar een andere woonplek. Vanuit Ubud naar een kleiner dorpje Bona. Daar was het in het begin weer even zoeken. Waar vind ik nu al mijn groente, fruit en andere boodschapjes. Gelukkig bleek de lokale markt dichtbij te zijn, nog geen 500 meter lopen. Dus ik op mijn eerste dag rond een uur of 9 in de ochtend op onderzoek uit. Maar helaas… Ik was te laat. Het bleek dat de ochtendmarkt al om 8.30 afgelopen is. Vroege vogels die Balinezen. Gelukkig ben ik dat ook en de dag erna vertrok ik om 7 uur naar de markt. Daar kon ik mijn geluk niet op: ik was terechtgekomen in een soort pompoen walhalla. Overal pompoenen. Waarom was ik niet eerder naar deze plek verhuist?
Die dag kwam ik thuis met twee pompoenen. Dat was niet helemaal de bedoeling, maar elk vrouwtje probeerde me iets te verkopen. Dus toen ik bij de eerste dame een pompoen had gekocht en de volgende me nog meer pompoen wilde verkopen, kocht ik daar ook maar een halve pompoen. En bij de volgende ook. Gelukkig hadden de dames daarna ook wat andere groentes waar ik wel interesse in had en kwam ik met naast twee pompoenen thuis met groente voor een hele week.
Na een week begon het me echter op te vallen, dat er steeds minder pompoenen te bekennen waren. Ik begon me zorgen te maken. Het leek er op dat het die eerste week dat ik aankwam de oogstweek was geweest en dat het nu toch langzaam op raakte. Gelukkig waren er twee winkeltjes waar altijd nog wel een pompoen te vinden was. Ook kwam ik af en toen als ik op de scooter naar Ubud ging ergens een winkeltje tegen waar dan een pompoen lag. Tot een week of 2 geleden toen zelfs op mijn vaste adresjes geen pompoen meer te halen was.
Paniek dus, want wat moet ik zonder pompoen? Elke keer als ik op de scooter ergens heen ging, hield ik mijn ogen open. Ik ging langzamer rijden langs de groentenwinkeltjes om even naar binnen te kijken of ik niet ergens een pompoen zag liggen. Maar nee, nergens was een pompoen te bekennen. Tot ik afgelopen maandag naar frisbee reed. Ineens zag ik in mijn ooghoek drie pompoen uitgestald liggen bij een winkeltje. Ik wilde eigenlijk direct stoppen om een pompoen te kopen, maar vond het ook niet erg praktisch om zo een pompoen helemaal naar training mee te zeulen. Dus bedacht ik om op de terugweg langs te gaan in de hoop dat er niet in de tussentijd drie mensen een pompoen wilden kopen.
Op de terugweg kon ik bijna niet wachten tot ik bij dat winkeltje was, toch een beetje bang dat de pompoenen al weg zouden zijn. Echter toen ik daar aankwam was het winkeltje al dicht. Beetje jammer dit, maar geen probleem: morgenochtend ga ik gelijk een pompoen halen. Het winkeltje was in de buurt van 1 van mijn favoriete koffieplekjes, dus dat werd mijn plan: pompoen halen en dan lekker koffie drinken.
In de ochtend vertrok ik op mijn scooter met mijn fingers crossed dat de pompoenen er nog waren. Maar toen ik aankwam was de plek waar gister nog pompoenen lagen leeg. Een golf van teleurstelling ging door mijn lijf. Ik had toch gelijk moeten stoppen en een pompoen moeten kopen. Maar toen ik nog eens keek, viel het me op dat het hele schap nog leeg was. Ik zag dat het winkeltje pas net open was en ze nog aan het opstarten waren. En toen ik nog verder keek, zag ik daar achter in de winkel drie pompoenen liggen.
Helemaal gelukkig vertrek ik met mijn pompoen naar de koffietent. Ik loop binnen en beantwoord de vraag: Hot cappuccino miss? met een bevestigende: yes, please. Ik ga zitten en zet mijn pompoen op de stoel naast me neer. Ik zucht en denk: geluk zit hem vaak in kleine dingen. Of in grote pompoenen!