Diamond painting. Je krijgt een afgedrukt plaatje in pixels die is bedekt met een soort lijm. Elke pixel heeft een bepaalde kleur en een letter of cijfer. Aan jou vervolgens de taak om met een pennetje op elke pixel het bijbehorende diamantje met die letter of cijfer te plakken. Om uiteindelijk een soort diamanten schilderij te creëren.
Diamond painting is al een tijdje bekend als creatieve hobby. Tijd om ook eens te proberen dus! Je krijgt een pakketje waar van alles in zit. Een felgroen bakje waar je de diamantjes in kunt doen. Dan is er een pen en een soort plakkende gummi, waar je de pen in duwt. Als het gummi op de pen zit kun je met de pen een diamantje uit je bakje eraan plakken en deze vervolgens op het schilderij plakken. Got it, tijd om te beginnen!
Maar waar? Ik heb de letters A tot en met O op mijn afbeelding staan. Wat is nou de goede strategie om dit aan te pakken? Werk ik van A tot O? Of begin ik met de kleur waar het meeste van is? Of juist die waar het minste van is? Of de kleur waar alles een beetje bij elkaar zit? Uiteraard wil ik gelijk een soort van strategie hebben om deze Diamond painting zo efficiënt mogelijk te maken. Maar uiteindelijk weet ik niet zo goed wat nou wijsheid is en besluit ik maar gewoon te beginnen bij een kleur die me aantrekt.
Terwijl ik het eerste zakje diamantjes in het bakje leeg, komt er een gedachte in mijn hoofd op: ‘wat nou als er niet genoeg diamantjes zijn?’. Een mooi voorbeeld van een mindset van schaarste. De gedachte houd me bezig terwijl ik diamantjes aan het plakken ben. Pas als ik klaar ben met deze kleur kan ik het loslaten. Ik vermoedde al wel dat de fabrikant er wat extra diamantjes in had gedaan, gewoon voor het geval dat er wat kwijt zouden raken, maar je weet het nooit. Maar ondanks deze geruststelling duurt het nog een paar kleuren en vergelijkbare geruststellingen voor de gedachte en de angst helemaal verdwijnen.
Terwijl ik de eerste paar kleuren aan het plakken ben, ben ik vooral nog bezig met nadenken over die meest efficiënte strategie of de angst voor een tekort aan diamantjes. Pas na een paar kleuren voel ik dat ik dit los kan laten en me kan overgeven aan het proces van diamantjes plakken. Dan wordt het eigenlijk een soort meditatie. Diamantje prikken, diamantje plakken, diamantje prikken, diamantje plakken. Ik merk dat mijn geest langzaam tot rust begint te komen.
Een nadeel van de Diamond painting is dat het lastig is om een goede houding hiervoor te vinden. Je zit al snel met je nek onnatuurlijk voorovergebogen over het schilderij. Niet echt aangenaam voor langere tijd. Wat het daarbij nog lastiger maakt is het verslavende effect van de Diamond painting. Eenmaal begonnen kan ik namelijk niet meer stoppen. Aah, nog even deze kleur afmaken. Oke, deze kleur ook nog even. En zo blijf ik maar doorgaan. Gelukkig voel ik als mijn schilderij af is geen drang om er nog 1 te maken en valt het dus wel mee met hoe verslaafd ik ben.
Al met al heb ik het maken van een Diamond painting als positief ervaren. Eenmaal de flow gevonden is het een meditatieve en ontspannen bezigheid. En hoewel het niet de meest ergonomisch verantwoorde hobby is, is het zeker leuk om af en toe een mooi diamanten schilderij te maken.