Ik wandel door het bos en kijk omhoog. Reusachtige Tingle bomen torenen hoog boven me uit. Ik vraag me af hoe hoog ze zouden zijn, maar ik vind het lastig om in te schatten. Google vertelt me later dat deze bomen wel 75 meter hoog kunnen worden. Ik voel me klein als ik daar zo tussen loop. Dan vraag ik me af hoe oud deze bomen wel niet zullen zijn. Ik vermoed dat ze misschien wel honderden jaren kunnen zijn (ook hier heeft Google een antwoord op, deze bomen kunnen wel 400 jaar oud worden!). Moet je nagaan wat deze bomen allemaal al hebben meegemaakt. Welke mensen en dieren zouden ze allemaal al in voorbij hebben zien komen? Hoe zouden ze de veranderingen in de omgeving hebben ervaren? Ik bedenk me dat deze bomen waarschijnlijk al heel wat obstakels in hun leven hebben gehad. En ondanks dat zijn ze toch zo groot en sterk geworden.
Terwijl ik me aan het verwonderen ben over de grootte van deze bomen, loop ik langs een omgevallen boom. Vol verbazing kijk ik naar het enorme wortelstelsel. Wauw, niet alleen boven de grond groeien deze bomen tot indrukwekkende hoogte, ook onder de grond zijn deze bomen enorm. Het geeft me een mooi inzicht: een stevige fundering en basis geeft voeding en kracht om groot en sterk te worden. Ik vind het een mooie metafoor voor het leven!
Na me even te hebben verwonderd over deze boom, loop ik weer verder. Ik kijk weer omhoog. Ik zie wat vogels in de boomtoppen vliegen. Dan hoor ik onder me wat geritsel en ik zie wat beestjes wegschieten tussen de boomwortels. Deze boom faciliteert zoveel ander leven. Je zou het eigenlijk wel kunnen zien als een soort wolkenkrabber met op elke verdieping andere bewoners. Onder in de kelder leven allerlei schimmels. Op de begane grond wonen insecten en wellicht wat muisjes of andere kleine zoogdiertjes. De middenetages biedt huisvesting voor eekhoorntjes en vliegende insecten. En het penthouse wordt bewoont door de vogels. Een boom zorgt niet alleen voor zichzelf, maar ook voor anderen!
Dan denk ik weer terug aan de omgevallen boom. Ik bedenk me dat ondanks dat hij dan nu niet meer leeft, hij toch voortleeft. Want nog steeds biedt het onderdak voor zoveel dieren. Onder de bast van de boom krioelde het van de beestjes. En niet alleen dieren, maar ook schimmels en andere planten leven van deze dode boom. Het doet me realiseren dat ook al gaan mensen, dieren of planten dood, op hun eigen manier leven ze nog steeds voort. Dat kan zijn zoals bij bomen door letterlijk voeding te geven aan ander leven. Maar je kunt ook voeding geven aan anderen in de vorm van gedeelde ervaringen en herinnering of in de vorm van kunstwerken, boeken of beeldmateriaal die je nalaat. Het stelt me gerust. Ook al zal ik ooit dood gaan, ik zal altijd op de wereld voortleven.
Tijdens het wandelen verbaas ik me over nog wel honderd andere dingen. Ik kom tot de conclusie dat bomen onmisbaar zijn op de wereld. We vinden het zo normaal om bomen om ons heen te hebben. In de tuin, in het park of in het bos. Maar zo normaal zijn die bomen niet. Elke boom is een wonder op zich met elk zijn eigen verhaal. En het vervult zo een belangrijke rol op deze aarde voor al het andere leven. Dus sta eens stil bij een boom en verwonder je over dit wonder. Want wauw!