In eerdere blogs schreef ik over hoe er zonder donker geen licht kan zijn en dat het leven gaat met vallen en opstaan. Dat tegenslagen soms nodig zijn en je even (of soms wat langer) door een diep dal mag gaan. In onze huidige maatschappij kan het lastig zijn om dat te erkennen. Want in het algemeen ligt onze focus vooral op het licht. Op social media wordt je overspoeld door perfecte plaatjes van perfecte levens. Alles is altijd leuk, lief en aardig. En op de vraag: ‘hoe gaat het met je?’ is het standaard antwoord: ‘goed’, ook als het helemaal niet goed gaat.

Het lijkt wel alsof we tegenwoordig geprogrammeerd zijn om alleen maar het goede te laten zien. Maar waarom eigenlijk? Als ik terug denk aan mezelf een aantal jaar geleden, deed ik ook precies dat. Alleen maar het goede laten zien. Een perfect plaatje naar de buitenwereld: hard aan het werk voor mijn PhD, een goede vriendin met het huishouden op orde, veel sporten en een sociaal leven. Hoe vaak heb ik wel niet dat antwoord ‘goed’ gegeven op die vraag hoe het gaat? En hoe vaak van die keren ging het ook echt goed? Ik vermoed vrij weinig…

Angst voor er niet bij horen. Angst om niet geaccepteerd te worden. Angst voor afwijzing. Heel veel angst maakte dat ik altijd dat masker op hield. Het masker van dat alles goed ging. Het masker van het perfecte leven. Een masker waarachter ik me kon verschuilen. Een masker waarachter ik veilig was. Maar was dit ook echt veilig? Door niet te erkennen hoe het echt met me ging, ben ik mezelf volledig voorbij gelopen. Mezelf opzij gezet om te voldoen aan wat ik dacht dat er van me verwacht werd. Wellicht had ik daardoor het gevoel dat ik ‘erbij’ hoorde. Maar de verbinding met mezelf ben ik hierdoor helemaal kwijt geraakt.

Inmiddels heb ik geleerd dat het leven niet altijd goed hoeft te gaan en dat ik dat ook mag erkennen. Erkennen naar mezelf en erkennen naar de buitenwereld. Als ik de vraag krijg: ‘hoe gaat het?’ probeer ik altijd even stil te staan bij mezelf en te antwoorden hoe het echt gaat. Eerlijk is eerlijk, soms floept dat automatische ‘goed’ er al uit voor ik er erg in heb en dat is ook niet gek na die jarenlange programmering. Iets wat zo lang in je systeem zit, heeft ook tijd nodig om er weer uit te gaan. En terwijl het idee van het perfecte leven waarin altijd alles goed gaat langzaam uit mijn systeem gaat, komt er ruimte. Ruimte voor het leven van mijn hart.