‘Ik wil niet meer.’ De gedachte schiet door mijn hoofd. ‘Ik kan niet meer.’ Ik voel me wanhopig. De wereld om me heen voelt donker. Hier en daar zie ik nog een klein lichtpuntje. Maar ze zijn te ver. ‘Ik wil niet meer.’ Als een soort mantra herhaalt de gedachte zich. Zo donker om me heen. Ik wil weg. Maar ik weet niet hoe. Ik zit vast. Vast in het leven.

‘Ik wil niet meer leven.’ Inmiddels schrik ik niet meer van deze gedachte. Het is een vraagstuk dat me de afgelopen tijd heeft bezig gehouden. Wil ik leven? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik dit niet meer wil. Het donker, de zwaarte. Verdriet, angst, eenzaamheid. Maar ik zie geen uitweg. Alles heb ik geprobeerd…

Een gebeurtenis. Een trigger. Een flashback. Even terug in het donker waar ik geen uitweg meer zag. Het contrast met nu is zo groot. Nu voel ik me omringd door licht met soms momenten in wat duisternis. Een omgekeerde wereld.

Ik voel me verdrietig. Verdrietig omdat ik hier door heen ben gegaan. Alleen.

Verdrietig omdat ik me realiseer dat vele mensen hierdoor heen gaan. Alleen.

Tegelijkertijd voel ik me dankbaar. Dankbaar voor dat ik bewust voor het leven heb gekozen. Dankbaar dat ik de kracht heb om mijn uitdagingen aan te gaan. Dankbaar voor dat ik nu leef.

De gevoelens van verdriet en dankbaarheid wisselen elkaar af. Ik huil. Tranen van verdriet. Tranen van dankbaarheid. Het hoort er allemaal bij… Het leven.

Lees ook het verhaal uit mijn hart van toen: Mijn dilemma