‘Stop!’. Ik hoor het mijn hart zeggen. Stoppen doe ik niet. Gewoon even doorbikkelen. Ik ben er bijna. Als mijn website online staat dan kan ik rusten. ‘Stop!’. Ditmaal iets luider, maar nog steeds negeer ik het. Nog eventjes. Dit weekend wil ik mijn website lanceren. Daarna kan ik weer gas terugnemen. ‘Stop!’. Mijn hart schreeuwt naar me. Ik kan het niet meer negeren.

Ik stop. Ik sta stil. Ik stort in. Teveel, te snel, te weinig rust. Ergens wist ik het wel, maar ik wilde het te graag. Mijn hoofd snapt het ook nog niet helemaal. Want dit is toch wat ik wil? Weer leven, sociale dingen doen en mijn droom van een blog website. Waarom zegt mijn hart dan ‘stop’?

‘Het klopt, ik wil dit graag. Weer leven en stralen. Me verbinden met anderen. Schrijven en delen. Maar niet op deze manier. Ik wil niet moeten en ik wil geen deadlines. En het allerbelangrijkste ik wil niet dat je je uitput om mijn dromen te bereiken. Ik wil dat je geniet van het proces en af en toe even stil staat om rust te nemen.’ Terwijl ik het mijn hart hoor zeggen, komen er allerlei ‘ja, maar’ gedachtes in me op. Maar hoe zal ik er uit komen, ik heb geen tijd om stil te staan of rust te nemen als er nog zoveel is dat ik wil.

‘Hoe kan je weten wat ik wil als je niet af en toe even stil staat om naar me te luisteren? En hoe kun je mijn verhalen delen als je niet de tijd neemt om ze te horen?’ Daar heeft mijn hart wel een goed punt. Ik probeer al een paar dagen om blogs op papier te krijgen, maar er komt niet echt iets uit. Geen inspiratie. Leeg van binnen. Moe. Door het moeten en de druk die ik mezelf heb opgelegd, onderdruk ik mijn hart. Op deze manier zal ik nooit in staat zijn om het leven van mijn hart te leiden. En dus sta ik stil. En ik luister…