Mijn hart. Jarenlang heb ik het onderdrukt. Door mezelf verhalen te vertellen over wie ik wel en wie ik niet ben. Door verhalen van anderen aan te nemen en daar naar te leven. Daardoor is mijn hart onderdrukt. Het kreeg niet de kans om zich te openen en om te zijn. Wanneer ik me dit besef, voel ik me verdrietig. Al die jaren heeft mijn hart tegen me gepraat. Wat begon als fluisteren, eindigde als schreeuwen. En toch kon ik er niet naar luisteren. Ik overspoelde het met mijn verhalen om het zo onder de duim te houden.
Ik besef me nu dat mijn hart zich wil openen. Openen voor het leven. Openen voor het zijn. Kwetsbaarheid en angst overvallen me. Want wie ben ik zonder al die verhalen? Het voelt kwetsbaar en naakt. Daarnaast is er angst voor mijn hart. Ik voel dat mijn hart krachtig en sterk is. Wat als ik het niet onder controle kan houden? Ik weet niet wat er dan allemaal zou kunnen gebeuren. Wellicht hoef ik dat ook niet te weten. Zijn dit gewoon weer verhalen die ik mezelf vertel. Wat ik wel weet is dat mijn hart zich wil openen. Dat mijn hart er wil zijn. Daar hoef ik geen verhaal om heen te vertellen. Ik voel dat dit de waarheid is. Dus waarom zou ik deze waarheid nog langer negeren en onderdrukken? Het is tijd om mijn hart te openen. Het is tijd om te leven. Het is tijd om te zijn.
Geschreven op: 18/11/2024