Sinds een aantal weken ben ik weer terug in Nederland. Na een lange tijd op Bali is het weer even flink schakelen. Een compleet andere wereld. Ook al is het ergens allemaal wel bekend, toch voelt het op veel momenten alsof ik dingen weer voor de eerste keer zie. Of is het een: ‘oo ja, zo gaat dat in Nederland, zo doen we dat hier.’ Het zorgt in ieder geval voor vele momenten van verwondering. Zo ook over fietsenrekken en de fietsenstalling.
Fietsrekken. Ze zijn niet weg te denken uit het Nederlandse straatbeeld. In onze fietscultuur zie je overal rekken waar je je fiets neer kunt zetten. Want ja, wel zo praktisch om je fiets te kunnen parkeren als je op je bestemming aankomt. Ik heb eigenlijk nooit over een fietsenrek nagedacht, behalve dan misschien de gedachten: ‘aah fijn, daar kan ik mijn fiets kwijt.’ Of als ik het fietsenrek niet kon vinden: ‘waarom is hier geen fietsenrek? Ach ja, kan ook wel aan die lantaarnpaal.’ Maar nu ik met frisse ogen naar de fietsenrekken kijk, is het best wel een geniaal bedacht iets. Twee stukjes ijzer, je zet je fietsband ertussen en voilà hij blijft staan. Zo simpel. Zo effectief.
Iets waar ik ook nooit bij stil heb gestaan is de afwisseling tussen een hoog en een laag stukje om je band in te zetten. Dat het gewoon handig is, dat heb ik al die jaren wel gemerkt. Maar als je er echt even bij stil staat, dan is het toch wel geniaal bedacht. Want het maakt dat we veel efficiënter onze fietsen kunnen stallen en daardoor minder ruimte nodig hebben. Hoeveel meters ruimte zouden we door deze manier van stallen hebben bespaard? Ik durf de berekening hiervan niet aan, maar ik vermoed dat het in een land als Nederland op een verbazingwekkend groot getal zal uitkomen!
Tot nu toe heb ik het vooral over de fietsenrekken die je op straat ziet gehad, maar mijn moment van verwondering ging nog een stapje verder toen ik vorige week door de reusachtige fietsenstalling op Utrecht Centraal liep. Ik heb hier toen echt even met mijn mond open van verbazing stilgestaan. Want hoe mooi is dit. De efficiëntie waarmee er op drie verdiepingen duizenden fietsen kunnen worden gestald. En dan was er niet alleen de verwondering over de constructie van de fietsenstalling, maar ook over het feit dat er duizenden fietsen staan. Wij beschouwen onze fietscultuur als normaal, net als dat Balinezen het normaal vinden om overal op de scooter heen te gaan (ja, zelfs naar de buurtwinkel 150 meter verderop in de straat). Maar nu ik er met Balinese ogen naar kijk, vind ik onze fietscultuur met de fietsrekken en fietsenstallingen heel bijzonder!