OP ZOEK NAAR RUST vertrok ik vorige week voor twee dagen naar de bergen. De frisse berglucht zal me goed doen en daar kan ik mooi langs een aantal watervallen om te genieten van de natuur en tot rust te komen. Dat dacht ik. Mijn tripje bracht me niet helemaal de rust waar ik naar op zoek was, die kwam pas later toen ik weer thuis was en STOPTE MET ZOEKEN. Maar wat ik wel vond bij de twee watervallen was enorm veel verwondering.
Bali is het land van de watervallen. Met name in het binnenland vind je er ontzettend veel. Een geliefde attractie bij de vele toeristen op het eiland. De reden waarom ik de watervallen eigenlijk een beetje heb vermeden. Dit samen met mijn gedachte: ‘een waterval is een waterval’, maakt dat ik niet veel watervallen heb bezocht tijdens mijn verblijf hier. Maar ik ben blij dat ik nu toch nog naar deze twee watervallen ben geweest en de tijd heb genomen om er wat langer bij te zitten. Want ik moet zeggen, een waterval is niet gewoon een waterval. Het is een wonderbaarlijk natuurverschijnsel, dat toch echt wel heel tof is!
Terwijl ik bij de waterval zit, verwonder ik me over van allerlei dingen. Het eerste is toch wel de grootsheid en de kracht van de waterval. Nou verschilt dit natuurlijk een beetje per waterval waar je heen gaat, hoe groot en krachtig die is, maar deze is in ieder geval enorm. Het vallende water veroorzaakt een enorm bulderend lawaai. De stroom water stort neer in het meer eronder en daarbij ontstaat er een regen van druppels die over me heen komt. Mijn idee om in stilte bij de waterval te mediteren valt daarmee in duigen, want het lawaai is overweldigend en hoewel ik me ook kan VERWONDEREN OVER REGEN, is er in gaan zitten om te mediteren nog een stapje te ver me. En dus blijf ik op een afstandje om me te verwonderen over dit natuurgeweld.
Ik ben een beetje aan het dagdromen, starend in het vallende water. Ik denk aan mijn tijd in Bali en aan de lessen die ik hier geleerd heb. Een daarvan is om op mijn eigen flow door het leven te bewegen en mijn eigen weg te vinden. In het stromende water van de waterval zie ik hierin een wijze leermeester. Het water stroomt gewoon. Komt het een obstakel tegen, dan vind het zijn weg eromheen. Bang om te vallen is het niet. Want als het dat doet vind het daarna zijn weg wel weer verder. Het volgt gewoon zijn weg en laat zich daarbij door niets of niemand tegenhouden. Ik zucht en stop deze wijze les in mijn koffer. Die gaat mee naar Nederland!
Het water in de waterval valt met een enorme snelheid naar beneden. Om dan vervolgens in het meer eronder weer tot rust te komen. Ik stel me voor dat ik een waterdruppel ben. Rustig kabbel ik een beetje met mijn matties om mee heen, tot ik ineens met een grote snelheid naar beneden val. En daarna kabbel ik gewoon weer rustig verder. Dan besef ik me dat wij als mens net waterdruppels zijn. Rustig kabbelen we een beetje met onze matties door het leven. Af en toe komen we in een stroomversnelling, turbulente tijden, roller coasters. En daarna kabbelen we gewoon weer rustig verder. Op dat moment voelt het voor mij alsof ik even in die stroomversnelling zit. Veel onrust in mijn hoofd en hoewel het daarbij de waterval even iets tot rust komt, weet ik dat het straks op de scooter weer aan gaat. Toch vind ik het een geruststellende gedachte om me te bedenken dat er na deze roller coaster vanzelf weer een rustige tijd aanbreekt. Waarin ik gewoon lekker door het leven kan kabbelen.
En zo geven de watervallen me vele mooie inzichten en wijsheden. Een waterval is niet gewoon een waterval. Een waterval is een uitzonderlijk natuurverschijnsel en ook nog eens een wijze leermeester!