Binnenkort vertrek ik weer naar Nederland. Een vooruitzicht dat een aardig ANGST VOOR TERUGVAL met zich meebrengt. Een angst die maakt dat ik me al dagen wat onrustig voel. Diep in mij hoor ik een stem die vraagt om rust. Inmiddels weet ik deze stem te herkennen als de stem van mijn hart. En dus besluit mijn hoofd om hier gehoor aan te geven en vertrek ik voor twee dagen naar de bergen.
De afgelopen dagen sliep ik wat onrustig en was ik wat moe, maar vandaag wordt ik wakker met een positieve energie. Ik heb zin in mijn uitje en stap al vroeg op de scooter. Het is een aardige rit, dus trek ik er de hele dag voor uit zodat ik onderweg voldoende kan stoppen. Het eerste stuk is niet zo heel spannend, maar na ongeveer anderhalf uur kom ik steeds hoger en worden de uitzichten mooier en mooier. Tijd voor een eerste koffiestop om even bij te komen en te genieten van een mooi uitzicht. Na een aantal puzzeltjes en de nodige cafeïne voel ik me weer opgeladen en stap ik weer op de scooter.
Mijn volgende stop is bij een waterval. Onderweg merk ik dat ik wel wat moe begin te worden en ik zie een grote donkere wolk voor me. Zou het gaan regenen? Even overweeg ik om de waterval te skippen en door te rijden naar mijn hotel, zodat ik daar kan uitrusten. Die wolk is wel echt donker. Maar ik besluit om toch naar de waterval te gaan. Gelukkig, want als ik daar aan kom schijnt er een stralend zonnetje. Perfect voor mijn picknick lunch en een verfrissende duik in het water. Ik geniet nog een tijdje van wat mijmer- en verwondertijd bij de waterval, tot er weer een donkere wolk aankomt en ik snel vertrek richting mijn hotel.
Rond drie uur kom ik droog aan in mijn hotel. Ik ben inmiddels toch wel erg moe geworden en kijk uit naar een klein dutje. Ik heb een simpele kamer, veel meer had ik voor nog geen 10 euro niet verwacht. Het belangrijkste is het uitzicht vanaf mijn balkon, want na mijn dutje bevind ik me de rest van de middag en avond buiten met mijn haakwerkje, boek en journal. Er is wel vrij veel lawaai van de weg, dat valt iets tegen, maar gelukkig wordt het in de avond minder en voel ik me enigszins tot rust komen.
De volgende ochtend word ik wakker en heb ik zowaar voor mijn doen een beetje uitgeslapen. Ondanks dat voel ik me alsof ik door een bus ben overreden. Het is al een tijdje terug dat ik me zo heb gevoeld en komt nu ook niet echt handig uit. Iets met genieten van mijn uitje enzo. Mijn plan om vroeg naar een waterval te gaan om te mediteren, laat ik al snel gaan. In plaats daarvan wordt het me nog even omdraaien en koffie in bed. Hoewel ik ervan geniet, voel ik me ook onrustig van binnen. Het liefst wil ik gewoon de hele dag in bed liggen, maar ik ben hier nu om mijn rust te vinden, dus ik moet wel nog naar de waterval. En die rustgevende wandeling erheen maken. En dan toch ook weer richting huis, niet te laat, want dan kan ik rustig rijden en toch op tijd terug zijn voor mijn frisbee training vanavond.
Na een ontbijtje met uitzicht besluit ik dat het hem toch nog even niet wordt en ik ga nog even in mijn bed liggen met een ontspannen yoga nidra. Daarna voel ik ineens wat energie stromen en dus ga ik rond half 12 met goede moed naar de waterval. Op zoek naar mijn rust. Terwijl ik afdaal begint mijn hoofd zich echter al zorgen te maken. Eigenlijk ben ik toch nog wel moe en oo jeej, ik moet straks ook weer omhoog. En ik moet toch ook niet te laat terug, want het is ook nog wel een stuk rijden en ik wil ook nog koffie drinken onderweg en blablabla.
De waterval is enorm en het gebulder ervan maakt dat mijn hoofd toch even stil wordt en een tijd lang alleen maar vol verbazing kan kijken. Toch even een soort van rust en ik blijf er nog een tijdje zitten met rondfladderende vlinders om me heen. Na een tijdje wordt mijn hoofd toch weer onrustig en ga ik dus maar weer terug naar mijn scooter. Terwijl ik mezelf omhoog sleep, besef ik me hoe moe ik ben. Hoe kan ik nu nog twee uur scooter rijden? En dan nog frisbeeën? Ik raak in paniek. Er gaan allerlei scenario’s en ideeën door mijn hoofd. En ineens weet ik het: ik blijf gewoon nog een nacht hier.
Bij de lokale supermarkt vind ik Wifi en na even zoeken boek ik een hotel. Het ziet er heerlijk uit met uitzicht op de bergen. Ja, hier kan ik echt even tot rust komen. Blij met mijn besluit ga ik naar mijn hotel. Ik check in en wordt naar mijn kamer begeleid. Tevreden plof ik op het balkon neer en kijk uit op de bergen. Maar dan hoor ik harde geluiden van de weg onder mij. Ik raak weer in paniek. Hoe kan ik nou rust vinden met zoveel geluid om me heen? Alles in mij wil weg hier. Naar huis. Hoe ik thuis ga komen, geen idee, maar ik wil naar huis.
En dus annuleer ik 10 minuten later mijn boeking en stap op de scooter. Na een half uur stop ik voor een hele goede koffie met prachtig uitzicht. Het is inmiddels vier uur en ik maak me een beetje zorgen of ik vanavond wel in slaap kan vallen als ik nu nog koffie drink, maar ik weet niet of ik zonder cafeïne thuis ga komen, dus geniet toch maar van de kopje koffie. Ik vervolg mijn weg naar huis en na nog een stop halverwege, kom ik twee uur later thuis aan. Thuis. Veilig. Enigszins rust. En toch is mijn hoofd nog onrustig. Want ik had daar in de bergen tot rust moeten komen. En eigenlijk was vandaag vooral heel stressvol. Maar goed, ik ben zo moe dat ik er ook niet al te helder meer over na kan denken en vooral gewoon mijn bed in wil.
De ochtend daarna wordt ik wakker in mijn eigen bedje. Ik plof op mijn veranda neer om rustig verder wakker te worden. Met de vertrouwde jungle geluiden om me heen denk ik terug aan mijn avontuur. Mijn poging om de stem van mijn hart te volgen en de rust te gaan vinden. En dan ineens valt het kwartje. STOP MET ZOEKEN. De rust vind ik namelijk niet in de buitenwereld. Ik kan naar de bergen gaan of naar het strand of naar waar dan ook. Maar zolang er onrust in mij is, zal dit me geen rust brengen. Stilte en ruimte. Om mijn onrust aan te kijken. Te kijken wat er achter zit. BANG OM TERUG TE GAAN. Op zich geen gekke angst, die gezien en gevoeld mag worden. Die ik mag omarmen. Zodat er weer ruimte ontstaat voor de rust die zich al in mij bevind.