Al een aantal dagen voel ik me wat onrustig. Het vooruitzicht dat ik binnenkort weer Nederland ga, brengt veel gemixte gevoelens met zich mee. Aan de ene kant zin om weer naar huis te gaan en in Nederland het leven op te pakken. Aan de andere kant frustratie en teleurstelling, omdat ik nu op het punt ben. En hoewel ik dit nu aardig om heb kunnen zetten, merk ik dat daar achter een ander gevoel verscholen zit. Het gevoel van angst en onzekerheid. BANG OM TERUG TE GAAN.
Twee jaar heb ik nu kunnen herstellen van mijn burn-out. En hoewel ik nog niet volledig hersteld ben, ben ik wel een heel eind op weg. Ik heb mooie stappen gemaakt en ik voel ook dat het tijd is om langzaam weer dingen op te gaan pakken. Om weer deel te gaan nemen aan het leven. En tegelijkertijd ben ik daar ook ontzettend bang voor.
Na mijn eerste burn-out kwam ik na een jaar herstel op een vergelijkbaar punt. Dat ik voelde dat ik weer klaar was om wat dingen op te gaan pakken. Met de lessen die ik in dat jaar had geleerd in mijn zak, voelde het alsof ik goed beslagen ten ijs kwam. Lessen over vertragen, over niks doen, over rust nemen, over nee zeggen. Deze lessen zouden me helpen om niet gelijk weer vol gas mee te gaan in onze drukke wereld. Ik zou rustig beginnen. Een opleiding Ayurveda starten, wat geld verdienen met het af en toe geven van Examencursussen en gaan starten met mijn eigen bedrijf. Oké, nu ik dit zo lees is dat een minder rustig begin dan dat ik toen dacht. En dan kwamen er al snel een opleiding Paardencoach en een parttime baantje bij. Oo ja, en dan heb ik het nog niet gehad over het sociale leven, sporten en hobby’s.
Veel te veel, veel te snel. Dat werd een jaar later vrij duidelijk toen ik weer met een burn-out thuis kwam te zitten. Dit keer twee jaar herstel. Ik heb weer levensenergie en ik voel dat ik zin heb om weer wat dingen op te gaan pakken. Om weer wat bij te dragen aan de wereld. Om me weer te verbinden met het leven. Ook in deze twee jaar heb ik weer vele lessen mogen leren. Meer lessen over vertragen, niks doen, rust nemen en nee zeggen. Maar ook nieuwe lessen over luisteren naar mijn hart, over hoe ik werk als persoon en wat ik nodig heb, over grenzen aangeven. Het voelt alsof ik goed beslagen ten ijs kom. Maar dat dacht ik toen ook.
Angst. Angst om weer terug te vallen. Angst om weer meegezogen te worden in de snelheid van de Westerse wereld. Angst om mezelf weer te verliezen. De angst maakt me onrustig. Het maakt dat ik van alles wil gaan doen en regelen om zo een gevoel van controle te krijgen. Terwijl mijn hart eigenlijk gewoon rust wil en wil genieten van mijn laatste tijd op Bali. OP ZOEK NAAR RUST, vertrek ik voor twee dagen naar de bergen. Maar de rust vind ik daar niet. Want de angst zit nog steeds in mij. De rust vind ik pas als ik STOP MET ZOEKEN. Tijd neem om stil te staan en te luisteren naar wat de angst mij wil vertellen. Tijd neem om de angst te omarmen en gerust te stellen. Want als de angst gerust is, kan de rust in mij terugkeren.