Twee jaar geleden alweer. Dat ik me heb ziek gemeld, omdat ik niet langer meer kon. Een patroon dat zich al vaker had herhaald: instorten, weer een beetje opladen, in volle vaart terug en weer instorten. Nu voor de tweede keer zo diep dat ik echt niet verder kon. Dat ik me besefte dat ik niet eventjes moest opladen, maar dat ik voor langere tijd aan het stopcontact moest. De eerste keer gaf ik mezelf een jaar. Ik laadde op en leerde veel. Over vertragen. Over liever zijn voor mezelf. Over rustig aan doen. Over wat ik nodig heb. Na een jaar ging ik vol goede moed het leven weer in. Met voornemens om het rustig aan te doen. Dat lukte. Voor heel even. Want al vrij snel ging ik weer in volle vaart: een parttime baan, een eigen bedrijf opzetten, een opleiding tot Paardencoach en een opleiding tot Ayurvedisch therapeut. Oo ja, en dan ook nog een sociaal leven, sporten, een break-up en een verhuizing.

Het was veel. Te veel. En ik stortte weer in. De realisatie kwam dat ik dit patroon nu echt wilde doorbreken. Eerst opladen. Volledig opladen. En dan een leven creëren dat bij mij past. Een leven waar ik energie van krijg in plaats van een leven waar ik constant in leeg loop. Maar eerst het opladen. Dit keer gaf ik mezelf tijd. Eerst een jaar en dan zien we verder. Het jaar was zo voorbij en hoewel ik me iets beter voelde, was ik nog ver van opgeladen. Oké, nog een jaar en dan ga ik proberen om rustig aan weer wat dingen op te pakken. En zo ging ik nog een jaar aan de oplader.

Nu is ook dat jaar voorbij. Twee jaar heb ik mezelf gegeven om op te laden. MET VALLEN EN OPSTAAN heb ik stappen gemaakt. Een proces waarin van alles voor bij komt. DE TWEESTRIJD tussen momenten van leven en energie en momenten van wanhoop en frustratie. En nu ben ik daar. Op het punt. Het punt waarop ik weer volledig opgeladen had moeten zijn. Het punt waarop ik na mijn hersteltijd op Bali weer vol energie naar Nederland terug zou keren om mijn leven weer op te pakken.

Het punt van teleurstelling. Want volledig opgeladen en vol energie? Dat ben ik nog steeds niet. Het punt van frustratie. Want ik wil het zo graag, maar het lukt me niet. Het punt van boosheid. Want waarom ben ik daar nou niet? Het punt waarop mijn aandacht zich richt op alles wat ik niet bereikt heb. Op alles wat beter had gekund en gemoeten. Op een wellicht onrealistisch beeld dat ik voor mezelf heb gecreëerd en waar ik niet aan kan voldoen.

FOCUS OP HET NEGATIEVE. Het is een menselijk iets en dus ook niet gek dat ik hier mee struggle. Ik zal niet de enige zijn. Maar tijdens het schrijven besef ik me iets heel belangrijks. Ik ben misschien niet op het punt waar ik nu van mezelf had moeten zijn. Maar ik ben wel op het punt waarop ik mijn patroon steeds sneller kan herkennen. Mijn patroon van het focussen op wat ik niet bereikt heb. Mijn patroon van altijd beter moeten. Mijn patroon van boos worden op mezelf. Herkenning, ook wel de eerste stap naar verandering. En daarmee sta ik nu op het punt. Het punt dat ik ervoor kies om los te laten wat ik niet bereikt heb. Het punt om te gaan vieren wat ik wel bereikt heb. Want oké, eerlijk toegegeven, ik ben wel echt ver gekomen in deze twee jaar!