Vandaag is het Vrouwendag. Voor mij is dit nooit echt een dag geweest waar ik bij stilstond. Hoewel ik me nog goed uit mijn jeugd herinner dat mijn vader elk jaar met een bloemetje voor mij en voor mijn moeder thuiskwam, heeft de dag, naast dat ik het leuk vond om een bosje bloemen te krijgen, voor mij geen speciale betekenis gehad. Tot vandaag. Vorig jaar ben ik namelijk aan een mooie reis begonnen. Een reis naar mijn eigen vrouwelijkheid. Vandaag, op vrouwendag, dus een mooi moment om even stil te staan bij mijn reis en mijn vrouw zijn.

Jarenlang heb ik in mijn mannelijke energie geleefd. Altijd actief, altijd presteren, altijd pushen tot het uiterste. Ik wil niet zeggen dat mannelijke energie goed of fout is. We hebben het namelijk ook nodig. Maar alles in balans. In mijn geval heb ik me volledig laten meeslepen in deze energie. Deels door de wetenschappelijke wereld waar ik in zat en waar deze energie erg aanwezig is. Deels door de druk van onze maatschappij waarin we als vrouw geacht worden om gelijk te zijn aan de man. Het maakte dat ik mijn vrouwelijke kant compleet aan de kant heb geschoven. Tot ik na het behalen van mijn PhD in een burn-out belandde. In een jaar van herstel werd ik gedwongen om stil te staan en te verzachten. In dit jaar kreeg ik een klein voorproefje van het was om meer in mijn vrouwelijke energie te zijn. Een verademing die voelde als thuiskomen.

Maar na dat jaar ging ik weer aan het werk. En voor ik het wist zat ik er weer helemaal in. Altijd actief, altijd presteren, altijd pushen. Dat in combinatie met een aantal andere zaken maakten dat ik een jaar later weer in een burn-out terecht kwam. Gedwongen ging ik weer terug naar niks. Na ongeveer een jaar begon de eerste energie weer te stromen. Nu was het aan mij om de keuze te maken: terug naar een wereld die ik al kende, de wereld die ik leefde vanuit mijn mannelijke energie. Of een nieuwe wereld. Een wereld die geleid wordt door mijn vrouwelijkheid.

Ik koos voor het laatste. En zo gaf de burn-out mij een cadeautje. Een cadeautje in de vorm van een reis naar mijn eigen vrouwelijkheid. Het afgelopen jaar ben ik steeds meer in contact gekomen met mijn vrouwelijke energie. Mijn zachtheid en zorgzaamheid. Mijn creativiteit en scheppingskracht. Mijn compassie en medeleven. Mijn liefde voor anderen en voor mezelf. In het begin was het lastig en onwennig om me hiermee te verbinden. Jarenlang heb ik deze energie als zwak en onwenselijk gezien en helemaal op zij geschoven. Probeer er dan maar eens verbinding mee te maken… Maar stap voor stap ben ik aan het leren om hier meer in contact mee te komen. Ik ben gaan inzien en aan het ervaren hoe mooi deze energie is en wat het allemaal kan creëren. En misschien wel het belangrijkste: ik ben gaan voelen hoeveel kracht er in schuil gaat!

Stap voor stap ben ik mijn vrouwelijkheid aan het omarmen. Mijn mindset aan het resetten en vrouwelijkheid zien als kracht. En hoewel ik daar nog vele stappen in mag en wil maken, sta ik vandaag op vrouwendag even stil bij hoeveel stappen ik hierin al heb gemaakt. Ik voel me dankbaar dat ik deze vrouwelijke energie nu naar buiten mag laten komen en mag gaan delen met de wereld. Samen met zoveel andere mooie vrouwen!