Heb jij dat ook wel eens? Zo een dag dat je niet kunt stoppen met huilen. Vaak weet je niet eens wat er aan de hand is. Maar de tranen, ze blijven maar komen. Als kind had ik dit af en toe. Ik vond dit maar een gek fenomeen. Hoe kan het nou dat ik alleen maar wil huilen? Zonder dat daar echt een aanwijsbare reden voor is. Op een gegeven moment had ik ergens iets opgevangen over traanklieren en traanzakjes. Ik ontwikkelde een theorie voor mezelf: het lichaam maakt regelmatig een traan. Waarom? Daar had ik niet echt een antwoord op, voor mij was het gewoon een feit dat het lichaam dit doet. Die tranen worden dan opgeslagen in de traanzakjes. En op een gegeven moment zijn de traanzakjes vol en moeten ze geleegd worden. En dus ben je een hele dag aan het huilen om niks.
Ik vond het een mooie theorie en voor mezelf was het een fijne geruststelling. Als ik dan weer zo een dag had, kon ik dat voor mezelf verklaren met: ‘mijn traanzakjes zitten gewoon vol, even legen vandaag.’ Maar toen ik ouder werd, kreeg ik om mij heen steeds vaker de boodschap door dat huilen niet echt de bedoeling was. Mijn theorie over volle traanzakjes kon daar niet tegenop. En zo sloop er langzaam een mechanisme in. Een mechanisme om mijn tranen binnen te houden. Zelfs op die dagen dat voor mijn gevoel mijn traanzakjes nodig geleegd moesten worden. Bijtend op mijn lip om de tranen te verdringen ging ik de dag door. Want huilen dat doe je niet.
De afgelopen jaren heb ik stap voor stap weer geleerd om te huilen. Het mechanisme om mijn tranen in te houden is er sterk ingesleten en het is een proces om dat er weer uit te krijgen. Gelukkig heb ik de afgelopen jaren sprongen vooruit gemaakt hierin. En ook al is er soms nog even een drempeltje dat ik over moet, uiteindelijk gaat toch stromen.
Nu mijn tranen weer stromen, besef ik me hoe belangrijk het is om te huilen. Het is een stroom van energie die naar buiten komt in de vorm van tranen. Energie uit emoties zoals angst, pijn, verdriet of woede. Maar ook energie uit emoties zoals dankbaarheid, blijdschap en geluk. En ook al weet je soms niet precies wat het is of waar het vandaan komt, het is nodig om de energie te laten stromen. Om het te doorvoelen. En om het los te laten. Want als je dat niet doet, blijft het allemaal bij je. In dat rugzakje op je rug. Dat steeds zwaarder en zwaarder wordt. Tot je eronder bezwijkt…
Heb jij dat ook wel eens? Dat je ergens bent en ineens begin je te huilen. Je schrikt er van en kijkt snel om je heen of iemand het ziet. Dan besef je je dat het ook geen reet uitmaakt of iemand het ziet of niet. Iets wil stromen. Iets wil gevoeld worden. Iets wil loslaten. Je laat de tranen over je wangen stromen en haalt je snotneus een paar keer op. Op een gegeven moment is er geen houden meer aan, de tranen, je snotneus, alles stroomt. Je begint om je heen te zoeken naar een tissue. Helaas zonder succes. Dus veeg je je snot weg met je hand, die je vervolgens schoonveegt aan je broek. Ach, die moest toch al in de was. De tranen laat je maar voor wat het is. Er is toch geen houden meer aan. Na een tijdje beginnen de tranen langzaam op te drogen. De energie is gaan stromen, je hebt het doorvoelt en je hebt het losgelaten. Dan komt het gevoel van opluchting. Het gevoel van ruimte. Het gevoel van lichtheid. Je veegt nog een laatste snottebelletje af aan je broek en dan kun je weer verder. Zonder te weten wie, wat, waar, waarom. Het maakt niet uit. Het is eruit en dat is het belangrijkste!
Lees ook het VERHAAL UIT MIJN HART en het GEDICHT UIT MIJN HART