Ken je dat gevoel? Het gevoel dat je vast zit. Het gevoel dat je heel graag verder wilt, maar toch terug getrokken wordt door oude patronen en mechanismen. Alsof je in een touwtrekwedstrijd zit en jij dat lintje in het midden van het touw bent. Twee kanten die aan je trekken. Heen en weer. Zo voelden de afgelopen tijd voor mij. Nieuw gedrag aan de ene kant, de oude patronen aan de andere kant. Heen en weer. Tot beide kanten nu even sterk zijn. En daar hang ik dan. Stil in het midden. Terwijl aan beide kanten ontzettend hard aan me getrokken wordt.
Een vervelende plek om te zijn. Ik zit vast. Ik wil heel graag verder en weet ook wel welke kant op. Maar zie dat maar eens voor elkaar te boksen. Makkelijker gezegd dan gedaan. En dus hang ik daar een beetje radeloos rond te hangen. Een deel van mij dat in de slachtofferrol schiet. Een deel van mij dat boos wordt en gefrustreerd raakt. Een deel van mij dat zich terug trekt. Een deel van mij dat optimistisch blijft. Welk deel het hoogste woord heeft, verschilt per moment. En zo ook mijn humeur. Maar de overall feeling is toch gewoon: bleh, ik zit vast…
Terwijl ik dit aan het typen ben, zie ik een aantal vlinders voorbij vliegen. Toeval of niet? Vlinders. Een symbool van transformatie. Voor lange tijd zitten vast in hun cocon. Maar dat is wel waar de transformatie plaatsvind. En als ze eruit komen zijn ze mooier dan ooit. Het is een troostende gedachte. Ik zit nu even vast. Maar straks ga ik ontpoppen tot een prachtige vlinder! Ik hoop alleen wel dat dat snel gaat gebeuren, want ik heb het hier wel gezien…
Lees ook HET VERHAAL UIT MIJN HART en HET GEDICHT UIT MIJN HART over vastzitten.