Ik wil het zo graag. Maar het lukt me niet. Iedere dag vol energie wakker worden. Het leven voluit leven. Genieten en stralen. Iets toevoegen aan de wereld. Wat heel normaal zou moeten zijn, is verre van normaal wanneer je in een burn-out zit. Je wereld wordt ineens heel klein en je leven is ver weg van hoe je het graag zou willen. Je hoofd is mistig en het is lastig om door de brain fog heen te kijken. Je lijf is zwaar en moeilijk in beweging te krijgen. Hoe graag je het ook wilt, het lukt niet.
De afgelopen weken merk ik gelukkig veel vooruitgang qua energie. Er zijn steeds meer dagen dat ik wakker wordt en de energie voel. Dat ik op sta en zin heb in de dag. Dat ik weer dingen kan ondernemen, erop uit kan gaan en kan genieten van de dingen die ik doe. Maar ik merk ook dat het nog grillig is en dat het af en toe toch ineens weer om kan slaan. Mijn hoofd weer wazig wordt en mijn lijf leeg is. En hoewel ik inmiddels ook redelijk geleerd heb wat ik op deze momenten nodig heb en steeds sneller weer in een goede energie terecht kan komen, blijven deze momenten lastig.
Want ik wil het zo graag. Echt waar! En als het dan even niet lukt dan valt dat me toch weer van mezelf tegen. De strenge stem in mijn hoofd (die overigens de afgelopen jaren gelukkig een stuk minder streng is geworden dankzij het een en ander aan therapie en coaching) komt dan toch weer even sterk naar boven. Hier een aantal van zijn favoriete zinnen:
Kom op, niet zo zeuren, gewoon even doorzetten.
Gister ging het ook goed, dus vandaag moet dat ook.
Je bent al zoveel jaren aan het ‘herstellen’, het is nou wel een keertje klaar.
Niet zo aanstellen, hup.
Terwijl ik deze stem zo aanhoor, wordt ik overvallen door een gevoel van wanhoop. Het gaat me nooit lukken. Ik kan het gewoon niet. Ik wordt nooit beter. Het leven is gewoon niet voor mij. Dit maakt dat ik naast dat ik toch al geen energie had, me ook nog eens somber voel. Iets met een negatieve spiraal waar je dan in zit en waar het lastig is om weer uit te komen.
In het begin van mijn burn-out zat ik eigenlijk constant in die negatieve spiraal. Dit was lastig en zwaar. Aan de andere kant wist ik niet beter en op een gegeven moment kwam ik ook in een modus dat ik me erbij neer kon leggen dat dit gewoon was hoe het was. Nu ervaar ik steeds vaker dat ik weer in de positieve spiraal voel. Dat ik energie heb en dingen kan doen waar ik meer energie van krijg. Ik kan me dan zo ontzettend dankbaar voelen voor dat ik weer kan en mag ervaren en genieten van de flow van energie. De klap als ik dan toch weer in de negatieve spiraal terecht kom voelt daarom enorm groot. En ook al zit er ook dan ergens een stukje acceptatie en weet ik altijd weer de weg naar boven te vinden, het blijft toch wel een struggle. Want ik wil het zo graag. Echt waar!
Lees ook HET VERHAAL UIT MIJN HART