Al jarenlang houd ik mezelf een perfect plaatje voor waaraan ik zou moeten voldoen. Dit plaatje is gebaseerd op mijn verwachtingen en de verwachtingen die ik denk dat anderen van mij hebben. In dit perfecte plaatje ben ik een soort van supervrouw, die alles doet en alles kan. Hard werken en een goede carrière. Een goede relatie en het huishouden tiptop op orde. Sociaal met familie en vrienden. Sporten op het hoogste niveau. Nooit even stilzitten of even rusten. Moet, moet, moet.

Dit heeft jarenlang mijn leven beheerst. Door dit perfecte plaatje na te jagen, ben ik mezelf compleet voorbij gelopen. Het heeft me hard gemaakt. Het heeft me uitgeput. Ik besef me dat dit perfecte plaatje heel onrealistisch is. Toch lukt het me niet om het los te laten. Het voelt als falen.

Net als toen. Het was mijn taak om voor ons allebei te zorgen. Maar ik faalde. Daarom kunnen we nu niet samen zijn. Ik mag niet nog een keer falen. Bang dat de geschiedenis zich herhaalt. Bang dat mensen me zullen verlaten. Ik houd krampachtig aan dat perfecte plaatje vast. Want zolang ik alles perfect doe, houd ik iedereen bij me.

Het wordt tijd om dit perfecte plaatje los te laten en te vervangen door een nieuw perfect plaatje. Een realistisch plaatje waarin ik gelukkig ben. Een plaatje waarin ik in mijn kracht kan staan en mijn dromen waar kan maken. Niet meer moeten, maar willen en mogen. Voor mezelf zorgen in plaats van mezelf straffen. Hard zijn vervangen door zachtheid. Het perfecte plaatje dat bij mij past. HET PERFECTE PLAATJE 2.0.

Geschreven op: 10/10/2022

Lees ook mijn struggle met HET PERFECTE BANKJE en mijn filosofische gedachten over PERFECT.