Wel, niet, wel niet. Up, down, up, down. Ik zit in een rollercoaster. Sommige momenten voel ik me licht, helder en blij. Andere momenten voel ik me zwaar, verdrietig en lusteloos. De momenten wisselen elkaar af. Soms met de dag. Soms met het uur. Het is lastig om mijn weg erdoor heen te navigeren. Op de lichte momenten heb ik zin om te leven en lacht de zon me toe. Op de zware momenten wil ik niet meer verder en hangt er een donkere wolk boven mijn hoofd. De extremen liggen zo ver uit elkaar.

Soms weet ik niet zo goed wat ik moet. Ik voel me radeloos. Wat ben ik aan het doen in het leven? Ik leef, maar toch ook weer niet. In al die jaren zo ver van mijn hart verwijderd geraakt. En ook al maak ik nu weer stappen in de juiste richting, het leven voelt nog zo ver weg. Ik vraag me af of ik wel gemaakt ben om te leven. Ik weet het antwoord op de vraag al: ja, want anders zou ik hier nu niet zijn. Maar waarom is het dan allemaal zo zwaar?

Omdat ik nu in dit leven de kracht heb om de zwaarte aan te kijken. Het te transformeren in lichtheid. Ik krijg wat ik aan kan en kennelijk is het in dit leven mijn tijd om deze zwaarte te doorstaan. I guess I don’t really have a choice here… Misschien heb ik inderdaad geen keus over wat het lot op mijn pad gooit. Maar ik heb wel een keus over hoe ik daar mee omgaan. Wat ik inmiddels wel heb geleerd is dat me verzetten tegen de zwaarte niet zo goed werkt voor mij. De eerste keuze die ik nu kan maken is dus om het er gewoon even te laten zijn. En erop te vertrouwen dat er na donkere wolken ook altijd weer zonneschijn komt.

Geschreven op: 29/12/2024

Een wereld van verschil met het jaar daarna. Lees ook HET VERHAAL UIT MIJN HART op Oudjaarsdag 2025