Eén voor één komen ze voorbij. De emoties dit al zo lang in mijn lijf vast zitten, op zijn gestapeld en nooit ruimte hebben gekregen. Het rotsblok van schuldgevoel op mijn hart en de steen van angst die mijn keel dichtkneep. Ik heb deze twee emoties aangekeken en losgelaten. Hierdoor ontstond er steeds meer ruimte in mijn lijf. Ruimte voor de volgende emotie.
Deze week was het de beurt aan boosheid. Waar ik het schuldgevoel en de angst duidelijk in mijn lijf kon voelen, is de boosheid lastiger om te ontmaskeren. Dit heeft er waarschijnlijk mee te maken omdat ik nooit boos mocht zijn en daarmee de emotie flink onderdrukt en opzij geschoven heb. Het is dan ook een vrij nieuwe ervaring om nu de boosheid te voelen.
Eindelijk is er ruimte voor dat de boosheid er kan en mag zijn. En zo kom ik nu tot de ontdekking dat ik nog best wel wat boosheid met me mee draag. De boosheid zit vooral in mijn keelgebied. Ik voel hem zitten en het liefst wil ik hem eruit schreeuwen. Maar hij zit nog vast. Ik besluit de boosheid eens nader te onderzoeken. Een mengeling van boosheid naar anderen en boosheid naar mezelf. Boosheid op specifieke situaties en boosheid op het leven. Het is nogal wat boosheid dat er vast zit.
Wat me opvalt is dat de boosheid niet alleen komt. Het komt samen met verdriet en pijn. Of wellicht is het een reactie op verdriet en pijn. Dat zou wel verklaren waarom de boosheid nu aan het licht komt. Nu verdriet en pijn een plek hebben gekregen. Hoe langer ik nu bij de boosheid stil sta, hoe bozer ik mezelf voel worden. Spontaan ontsteekt er een klein vlammetje in mijn keel. De vlam wordt steeds groter en er ontstaat een groot vuur.
Terwijl ik kijk naar het vuur van boosheid, passeren de momenten van woede in mijn hoofd. De vlammen laaien op en slaan inmiddels mijn oren uit. Ik gooi al de boze herinneringen op het vuur en zie ze stuk voor stuk verbranden. Bij elke herinnering laait het vuur even op. Tot de brandstof op is en ik de volgende herinnering erop gooi. Uiteindelijk heb ik alle boosheid die er voor nu is erop gegooid en dooft het vuur langzaam uit.
Ik voel de ademruimte in mijn keel. Nog niet helemaal vrij, er zit nog meer boosheid vast, maar dat is voor een andere keer. Ik veeg de resten as op en gooi het in de prullenbak. Ik voel een golf van dankbaarheid door me heen stromen. Dankbaar voor alle mensen en momenten op wie ik boos was. Dankbaar voor dat ik deze boosheid nu heb mogen loslaten. Dankbaar voor het proces waar ik nu doorheen mag gaan. En bovenal dankbaar voor mezelf en dat ik het toch maar mooi even doe!
Geschreven op: 03/02/2025
Lees ook het huidige verhaal UIT MIJN HART en MIJN STRUGGLE met boosheid.