Enkele weken geleden zag ik ineens op instagram iets voorbij komen over het Rise Up festival. Gelijk dacht ik: ‘hier wil ik heen’. Op de website las ik over een mogelijkheid voor co-creëren: in een van de teams help je dan een aantal uur mee aan het festival en als compensatie daarvoor krijg je een korting op het ticket. Dit klonk wel aantrekkelijk, deels omdat ik toch een Nederlander ben en tja goedkoper is beter. Maar ook omdat het me een leuke ervaring leek om in een team mee te werken aan het festival. En dus ging ik eens wat verder informeren.

Het was juni en blijkbaar al aan de late kant voor de aanmelding als co-creator, want ik kon nog maar uit drie teams kiezen: keuken, afwas of schoonmaak. Het keuken team stond in mijn eigen top drie die ik had samengesteld, dus daarmee was de keuze snel gemaakt. Lekker een beetje groente snijden, daar wordt ik altijd wel zen van. En ik houd van koken, dus wellicht zou ik nog wat nieuwe recepten kunnen leren en inspiratie opdoen. Het klonk wel goed!

De twee weken voor ik naar Rise Up ging, had ik een beetje een dip in energie. Zowel mentaal als fysiek zat ik even niet zo lekker in mijn vel. Dit maakte dat er zorgen kwamen over het festival. Zou ik het wel aankunnen? Er was mij verteld dat ik 3 a 4 uur per dag zou werken. Best veel voor iemand die al ruim twee jaar niet echt meer gewerkt heeft. En dan daarnaast ook nog iets van het festival meekrijgen en genieten. Hoe ik me toen voelde, klonk dat als een onmogelijke opgave. De zorgen maakten mijn gemoedstoestand niet beter, maar goed ik deed mijn uiterste best om de week ervoor zoveel mogelijk tot rust komen en uiteindelijk vertrok ik op 27 juli met redelijk frisse moed naar het festival.

Iets later dan gepland door een klein dutje in de bus die maakte dat ik de halte miste en een half uur terug moest lopen, kwam ik aan bij een prachtig kasteel waar het festival plaats vond. Ik kon nog snel even een schaduwplek voor mijn tentje bemachtigen en daarna gelijk aan sluiten bij het keukenteam. Het zag er uit als een gezellige groep mensen en ik voelde me positief over de week. Toen bleek dat de keukenshifts 4,5 uur op een dag waren, kwam er even een lichte paniek. Maar ik schoof deze snel aan de kant, het zou vast wel goed komen. Hoewel ik me aardig overprikkeld voelde van de reis, meldde ik me toch voor de eerste middagshift die dag. Achteraf gezien had ik waarschijnlijk beter wat rust kunnen pakken. Iets met oude patronen, erbij willen horen, goede indruk maken en doorduwen. Ach ja, dat blijft een proces.

De dagen daarna ging ik door een roller coaster. Zoveel van de thema’s die spelen in mijn leven, die even in een week naar voren kwamen. Het werken in de keuken, de lange shifts en toch ook enige druk die erop stond gaf ruimte voor thema’s als grenzen aangeven, verantwoordelijkheidsgevoel loslaten, dingen niet persoonlijk nemen en gezien willen worden. Daarnaast kwam er in de verschillende workshops op het festival van alles naar boven: de verbinding met mezelf en met anderen, mijn vrouwelijke kant die zich verder mag en wil ontwikkelen, een schuldgevoel dat er al jaren is en een stukje boosheid dat er uit wilde komen. En een thema dat constant aanwezig was: voor mezelf kiezen en voor mezelf zorgen.

Het was veel en intens. Niet gek dus dat er op donderdag een diep dieptepunt kwam. Tijdens de ochtendshift in de keuken werd ik aan het werk gezet met de bietenburgers. Eerst het maken van twee grote (en met grote bedoel ik echt grote) bakken van het beslag. En daarna het maken van wel 400 bietenburgers. Op de automatische piloot. Schep beslag en op de bakplaat. Drie scheppen naast elkaar. Vijf rijtjes van drie op een bakplaat. Andere bakplaat erop en platduwen. Bakplaat in de kar en volgende. ‘Waar ben ik mee bezig?’ De gedachte schoot door mijn hoofd. Ik was zo moe. Zo overprikkeld. Ik had geen idee waar ik mee bezig was en toch was ik op de een of andere manier als een soort machine bietenburgers aan het produceren. Tot het beslag eindelijk op was. Met een bietenburgertrauma verliet ik de keuken. Ik wilde geen bietenburger meer zien tot er straks met de lunch eentje op mijn bord lag…

Tijdens het festival hadden we elke dag een sharing circle met een vast groepje. Dat was echt ontzettend fijn. Gewoon even zeggen wat er op je hart lag. Terwijl ik die donderdag aan het praten was, kwam het inzicht: het is teveel, ik ga weer te hard. Daarmee kwam de vraag: ‘wat heb ik nu nodig?’ en het antwoord: ‘stilte’. Ik trok me een middag terug, lag in mijn tent en ging naar de sauna (dit was overigens echt geniaal, er was gewoon een caravan omgebouwd tot sauna, hoe tof!). Na het avondeten trok ik me terug met mijn journal aan het water. De FOMO over wat ik allemaal op het festival zou missen, schoof ik aan de kant. En ik laadde weer op. De kracht van een paar uur alleen, stilte en rust is voor mij zo groot. Een les die enkele jaren geleden al heb mogen leren, las ik later terug in een verhaal uit de oude doos over STILLNESS. Tegelijkertijd een les die keer op keer terug komt en ik weer opnieuw mag leren.

De stilte, de rust, het alleen zijn. Het maakte dat ik de dagen daarna weer vol van het festival en zelfs het keukenwerk (wel blij dat er geen bietenburgers meer op het menu stonden) kon genieten. Maar nu met een betere balans. Mijn grenzen aangeven in de keuken, momenten van alleen zijn en stilte tussendoor creëren en ruimte maken om te verwerken wat er allemaal naar bovenkwam in de workshops. Het verschil met de eerste dagen was groot en zo fijn! Uiteindelijk was het een bijzondere en mooie week. Ik heb vele lessen mogen leren en nieuwe inzichten gekregen. Ik heb me mogen verbinden met heel veel mooie mensen. Ik heb me laten inspireren en verwonderd. Ik heb na wat moeilijke weken daarvoor, de weg naar mijn hart weer geopend. Ik heb een week lang in een bubbel van energie gezeten waarin ik mezelf kon zijn. Ik heb de rollercoaster uitgereden tot deze me op zondagavond moe maar voldaan thuis bracht. Met meer energie dan dat ik vertrokken was. Heb ik me voor niks zo een zorgen zitten maken….

Lees ook mijn blog LEVEN IS HELEN waarin ik een filosofische gedachte deel die tijdens het festival naar boven kwam.