Een aantal weken geleden zag ik op instagram iets voorbij komen over een festival in Frankrijk. Ik weet niet zo goed waarom, maar direct voelde ik: daar wil ik heen. Een festival met singing circles, ecstatic dance, cacao ceremonies, interessant klinkende workshops, een zen zone. Allerlei activiteiten waar ik in Bali regelmatig heen ging en die ik nu in Nederland wel een beetje mis. Tijd dus om me lekker drie dagen hierin onder te dompelen en weer een stukje op mijn innerlijke reis te gaan.
Op vrijdagochtend vertrek ik na de spits met de auto van mijn ouders, die ik voor een weekje mag lenen, richting Bambecque in Frankrijk. Hoewel het een tijd geleden is dat ik auto heb gereden, ben ik het niet verleerd en het rijden gaat soepel. Als ik ga tanken in Belgie sta ik wel even te zoeken: hoe werkt dat hier en waarom komt er geen benzine uit die slang? Gelukkig ben ik niet de enige, want de Nederlandse man aan de pomp naast mij staat ook te zoeken. Gelukkig komt er een Belg die het even voordoet: eerst betalen, dan pas benzine. Weer volgetankt rijd ik verder richting Gent. Daar pik ik twee andere festivalgangers op. Hoewel ik mijn eigen gedachten ook gezellig vind, maakt dit de rit toch nog wel wat gezelliger en het is fijn om alvast twee mensen te leren kennen. De rit gaat soepel en rond twee uur komen we aan op het festivalterrein.
Het festival wordt gehouden op een prachtige locatie: de boerderij L’ile de Bambecque, een ecosociaal project waar mens en natuur weer met elkaar verbonden worden. Het past helemaal bij het festival! Ik krijg te horen dat ik de tent ergens in het bos mag opzetten en dus ga ik op zoek naar een plekje. De beste plekjes zijn helaas al vergeven, maar ik vind een redelijk goede plek, tussen wat prikkelende braamstruiken. Ik zet mijn tentje op en sleep al mijn spullen naar mijn kamp (nadeel van een auto hebben is dat ik natuurlijk veel te veel heb meegenomen). Eenmaal geïnstalleerd ga ik op verkenning over het terrein. Er zijn twee grote velden waar op beide een grote tent staat. Op het hoofdveld worden ook wat andere kleinere tenten ingericht voor de workshops en er is een stuk ingericht voor circusactiviteiten en workshops. Ook de zen zone wordt opgebouwd in een rustige hoek op het terrein. En er springen al wat mensen in de ‘natural pool’, waarvan ik dacht dat ik er met de voorspelde warmte voor dat weekend ook wel in zou willen, maar waarvan ik nu denk: mwah, hoeft misschien niet perse…
Aan het eind van de middag is de opening van het festival, die overgaat in een ecstatic dance. Het is fijn om na de lange rit het lijf te bewegen op de muziek. Later in de avond volgt er een singing circle, waarin er een golf van dankbaarheid door me heen spoelt. Ik ben alleen naar het festival gekomen en toch voel ik me na een paar uur al zo verbonden. Ik blijf hier keer op keer over verbazen wat muziek, zang en dans teweeg kunnen brengen. Tegelijkertijd voel ik een confrontatie. Ik voel me zo fijn in deze energie en realiseer nu dat ik sinds mijn terugkomst in Nederland hier toch weer van verwijderd ben geraakt. Me toch weer heb laten meeslepen in de drukte van de Westerse wereld. En hoewel ik ook kan zien dat ik vele veranderingen heb gemaakt, zie ik nu ook dat er toch wel wat oude patronen weer aan het insluipen zijn. Even confronterend dus en tegelijkertijd een mooi inzicht en fijn dat het nu al komt!
Zaterdagochtend wordt ik vroeg wakker en ik geniet van de fluitende vogeltjes in het bos. Ik ben redelijk op tijd naar bed gegaan en hoewel ik rond vier uur wakker werd van intense drum geluiden, heb ik verder goed geslapen. Gezien het gedrum midden in de nacht, vermoed ik dat de rest nog slaapt. Dat vermoeden blijkt te kloppen, op een enkele andere vroege vogel is er nog niemand op het festival terrein te bekennen. Dus maak ik een lekkere cappuccino voor mezelf, pak een puzzeltje erbij en geniet van de vogeltjes bij mijn tent. Uiteindelijk begint er toch wat leven te komen en na nog wat yoga, meditatie en een ontbijtje begeef ik me rond 10 uur weer richting het hoofdveld, waar een tweede openingsceremonie zal plaatsvinden. Ik merk al snel dat de tijdsplanning die gemaakt is voor het weekend, meer een globale planning is, want in plaats van om 10 uur start deze uiteindelijk rond 11 uur. Ach ja, lekker op de flow meebewegen. Het is een mooie ceremonie met cacao en een singing circle en ik geniet van de verbinding, de muziek en het zingen.
Later op de dag is er nog een ecstatic dance en volg ik een tantra workshop. Tussen de hoofdactiviteiten struin ik een beetje over het terrein of ga ik even terug mijn tentje voor een moment voor mezelf. Ik vind een fijne flow voor mezelf, waarin ik me deels tussen de mensen begeef, maar ook af en toe even afstand neem. Ik merk dat de activiteiten ook veel met me doen. Die innerlijke reis is volop gaande. Er worden stukken in mij geraakt en er zijn dingen die ik even aan mag kijken. Dit wordt afgewisseld met gevoelens van geluk, dankbaarheid en verbinding. Een aardige roller coaster om weer even door heen te gaan.
In de avond is er volop muziek met verschillende concerten en singing circles. Ik vind het erg leuk om hier nu andere artiesten te zien spelen, andere mantras te zingen en nieuwe stijlen te zien dan wat ik ken van Bali. Ik voel dat het me veel inspiratie geeft en het is een mooie avond. De tijdsplanning is inmiddels helemaal van de baan en als rond half 12 het optreden begint dat eigenlijk om 9 uur had moeten beginnen, besluit ik deze (en ook de activiteiten die daarna nog op de planning staan) toch maar over te slaan en lekker in mijn tentje te kruipen.
Ook zondag ben ik weer vroeg wakker in tegenstelling tot het grootste deel van de anderen. Deze ochtend komt het nog iets langzamer op gang allemaal, maar ik vind het fijn om een langzame, rustige ochtend hebben. Ik doe wat yoga en meditatie en neem wat tijd om te journallen. Uiteindelijk gaat rond 12 uur een sound healing van start. Dat is heerlijk om de dag mee te starten. Nou ja, voor mij is het helemaal de start van de dag meer, maar de start van de festivaldag dan. Na de sound healing wordt de mededeling gedaan dat het tijd is voor lunch en na de lunch rond half 2 zal de drumming circle starten. Iemand fluistert in het oor van de omroeper dat het al half 2 is. ‘Ahh well, what is time? Just have lunch, stay around and you will see when it starts.’ Tja, wat is tijd? Heerlijk om gewoon even over te geven aan de flow van het leven.
In Bali ben ik vaker naar mantra circles en ecstatic dance geweest, maar een drumming circle heb ik nog niet meegemaakt en ik ben erg benieuwd. Als het van start gaat, valt mijn mond open van verbazing. Ineens komen er overal drums en trommels tevoorschijn. Het lijkt wel of iedereen zo een Harry Potter tas heeft, waar je oneindig veel spullen in kan stoppen, en dat iedereen daar nu een drum uithaalt. Het geluid van de drums is intens en mijn lichaam begint zonder dat ik iets doe mee te bewegen. Ik voel dat er van alles los komt in mijn lijf, mijn hoofd probeert in het begin nog controle te houden en dingen te beredeneren, maar al snel kom ik in een soort van trance. Het is een bijzondere ervaring.
Na de drumming circle ben ik leeg. Geen idee wat er allemaal geraakt is, maar volgens mij was het nogal wat. Ik trek me even terug bij mijn tent om alles te laten bezinken en te laten zakken. Aan het eind van de middag is er nog een singing circle, waar ik wel heen ga, maar ik merk dat de energie vrij op is. Toch is het fijn om nog even tussen de mensen te zitten en gewoon te luisteren naar de muziek en het gezang. Ook in de avond zijn er nog wat optredens, waar ik nog even wat zit te luisteren, maar rond een uur of 9 besluit ik dat het goed is. Ik heb een beetje FOMO, maar de wens in mijn tentje te kruipen wint het vrij makkelijk. En dus geef ik daar lekker aan toe.
Op maandagochtend rijd ik weg van het festivalterrein. Op naar een volgend avontuur: een aantal dagen wandelen in het Mullerthal in Luxemburg. Ik heb een beetje gemixte gevoelens. Het was een hele bijzondere ervaring vol verbinding, blijheid en momenten van geluk en het was heel fijn om me hier even helemaal in onder te dompelen. Tegelijkertijd was het op sommige momenten ook confronterend en zijn er wat stukken in mij aangeraakt, wat maakt dat het ook intens en vermoeiend was. En dan is er ook de dankbaarheid voor dat ik een stukje op mijn innerlijke reis heb mogen maken, inzichten heb opgedaan en nieuwe inspiratie heb gekregen. Tijd om lekker er alleen op uit te gaan, het bos in en alles te verwerken!