Op zaterdag 30 mei liep ik mee in De nacht tegen seksueel geweld van Plan Internationaal. Dit om aandacht te vragen voor het bespreekbaar maken van seksueel misbruik. Deels liep ik mee voor mijn vriendin Jocelyn, deels voor mezelf. Omdat wij een missie hebben: ons verhaal delen (lees meer daarover in de blog DELEN OM TE HELEN). Om daarmee openheid te creëren voor anderen om dat ook te doen. Zodat we kunnen helen. Zodat we kunnen leven in een wereld van open- en eerlijkheid. Waarin alles gezien mag worden. Ook seksueel misbruik!
Het was een bijzondere nacht. Om 12 uur stond ik samen met Konijn (één van Jocelyn’s knuffels waardoor ze kon gaan praten) aan de start. Na wat speeches en een warming up dans, waren we er klaar voor. Jocelyn zwaaide ons uit en we vertrokken in een grote groep mensen. Terwijl ik de Laurenskerk uitliep in die stoet, voelde ik een golf aan emoties door mijn lijf stromen en de tranen sprongen in mijn ogen. De energie was zo bijzonder. Zoveel mensen. Met hetzelfde doel. Een enorme verbinding die voelbaar was.
Onderweg praatte ik met een aantal medelopers. Sommige ‘casual’ gesprekken. Andere dieper. Over redenen en motivatie om deel te nemen aan de nacht. Bijzonder om ieders verhaal te horen en ook om mijn verhaal te delen. Wat me opviel was dat er niemand bij was die vertelde over een eigen ervaring met seksueel misbruik. Ik vraag me af hoe dat komt. Was het gewoon toeval dat ik net die mensen sprak die voor anderen liepen of voor een veiligere wereld of het een belangrijk onderwerp vinden? Of durven slachtoffers en daders van seksueel geweld hier toch nog niet voor uit te komen en dit te delen of durven ze überhaupt niet mee te lopen? Ik vermoed eigenlijk het laatste. Voor mij een realisatie hoe belangrijk het is dat er meer openheid over dit onderwerp komt, zodat ook zij zich vrij kunnen voelen om te delen.
Na het schrijven van mijn blog heb ik het hier met Jocelyn nog over gehad. Vanuit zichzelf gezien vertelde ze dat zij waarschijnlijk ook niet direct haar eigen verhaal zou delen. Dit omdat ze dit inmiddels zodanig verwerkt heeft en haar verhaal nu heeft omgezet in het zich inzetten voor het grotere probleem en dat dat is wat ze naar buiten toe wilt uitdragen. Interessant om dit vanuit haar oogpunt te bekijken en wellicht dat dit ook het geval was bij een aantal van de mensen die ik heb gesproken. Anyway, het blijft belangrijk dat er meer openheid over het onderwerp komt!
Sommige gesprekken onderweg leidden ook tot diepere vragen. De gesprekken en alle indrukken gaven me veel stof tot nadenken. Af en toe liep ik dan ook in stilte om dit in alle rust te kunnen doen. Het was fijn om ook ‘alleen’ te kunnen zijn en toch verbonden met zoveel anderen. En in de frisse nacht lucht mijn gedachten lekker hun gang te kunnen laten gaan.
Het wandelen ging verassend soepel en snel. Het was ook een bijzondere ervaring om door het nachtelijke Rotterdam te lopen. Ik ben niet vaak in Rotterdam geweest en vond het niet per se een bijzondere stad. Maar zo in de nacht vond ik het eigenlijk toch wel mooi. Wellicht dat dat ook kwam doordat het wat rustiger is dan overdag. Onderweg waren er twee rustposten waar wat te eten en drinken klaar stond. Bij de eerste rustpost vertrok vrij snel weer na een kopje thee en een snack, maar bij de tweede rustpost wilden mijn benen toch wel graag even zitten. Met wat nieuwe energie het laatste stukje naar de Laurenskerk.
Dat was nog een bijzonder stukje. Met name de laatste kilometer, waarbij de route na een lange tijd van rust in eens door een druk uitgaansgebied ging. Het was inmiddels 4 uur in de nacht en er waren flink wat feestjes aan de gang. Overal dronken mensen, luide muziek en hard gepraat of zelfs geschreeuw. Ineens werd ik overspoeld door een gevoel van angst. Het voelde zo onveilig. Tegelijk was daar een besef: dit is ook waarom ik hier nu loop. Ik kan hier nu lopen, omdat ik gedragen wordt door een groep. Maar anders zou dat niet kunnen. En dat mag veranderen!
Bij de Laurenskerk werd ik opgewacht door Jocelyn. Zo fijn om haar daar weer te zien en mijn avontuur te kunnen delen. Hoewel dat delen ook vooral de dag erna kwam, want hoewel ik ergens nog wakker was doordat er nog wat stimulerende hormonen door mijn lijf nagierden, was ik ook wel echt toe aan een paar uurtjes slaap. Om de volgende ochtend nog moe, maar voldaan wakker te worden. En terug te kunnen kijken op een heel bijzonder avontuur!