Ik ben bang. Bang om te verliezen wat ik heb opgebouwd. BANG VOOR TERUGVAL. De afgelopen twee jaar waren een reis. Een reis die me weer op mijn eigen pad bracht. Een reis die me naar mijn hart heeft geleid. Aan de andere kant van de wereld, ver weg van mijn oude leven, kreeg ik de kans om mezelf te ontdekken. Om een nieuw leven te creëren. Het leven van mijn hart. Het is een fijn leven dat ik heb opgebouwd. Een goede balans die op dit moment bij mij past. Een groot contrast met mijn oude leven. En nu ga ik bijna terug naar Nederland. De plek die ik associeer met dat oude leven. Het oude leven waar ik niet naar terug wil.

Ik ben bang. Bang om terug te vallen in dat oude leven. Het leven waarin ik mezelf voorbij liep en uiteindelijk kwijt raakte. Ik wil niet terug. Maar lukt het me om mijn nieuwe leven mee te nemen?

Ik ben bang. Bang voor het donker. Het donker dat ik zo goed ken. Het donker dat jaren lang zo vertrouwd is geweest. Het donker waar ik niet meer naar terug wil. Maar lukt het me om mijn eigen licht te blijven zien?

Ik keer naar binnen. Langzaam daal ik af. Tree voor tree tot ik aankom in het kamertje diep in mijn hart. Ik zie mijn levensvuurtje branden en ga bij het vuur zitten. Mijn vuurtje dat weer brand. Mijn licht dat weer straalt. Ik kan mijn stem weer horen. Ik kan mijn licht weer zien. Ik STOP MET ZOEKEN, want ik weet de weg te vinden. In Bali, in Nederland of waar dan ook in de wereld. Ik voel hoe de warmte van mijn vuur de angst omarmt en langzaam doet verzachten. Ik voel hoe het licht me kracht en vertrouwen geeft. Ik voel dat ik er klaar voor ben. Klaar om naar huis te gaan. Met het leven van mijn hart.