Het stroomt, het stroomt, het stroomt. Ik voel hoe de tranen naar boven komen. Langzaam in de hoeken van mijn ogen verschijnen. En dan in dikke druppels over mijn wangen rollen. Energieën die vast zaten en nu loskomen. In de vorm van tranen naar buiten komen. Maar het zijn niet alleen de tranen. Ik voel hoe mijn kaken en mijn bekken beginnen te trillen. Allerlei emoties die zich daar hebben vastgezet. En nu los komen. Het shaken, de tranen. Het stroomt.
Dan wordt ik me ineens gewaar van mijn hart. Ik voel een soort golfbeweging door mijn hart heen gaan. En ik hoor de stem: ‘Dankjewel!’. Het voelt alsof mijn hart openbarst en een golf van dankbaarheid spoelt door mijn lichaam. Deze nieuwe golf van energie resulteert in nog meer tranen. En dus huil ik.
Tranen van angst. Tranen van verdriet. Tranen van pijn. Maar ook tranen van dankbaarheid. Dankbaar voor al de angst, het verdriet en de pijn. Uit dit leven. En wellicht uit vorige levens. Zolang heb ik het niet willen voelen. Niet kunnen voelen. Niet mogen voelen. Mijn hart gesloten. Niet in staat om deze emoties aan te kunnen kijken. En nu wil ik het. Nu kan ik het. Nu mag ik het. Alles laten stromen, alles doorvoelen, alles loslaten. Op een golf van dankbaarheid.
Lees ook het GEDICHT UIT MIJN HART en MIJN STRUGGLE met tranen. En wat een verschil met het vorige VERHAAL UIT MIJN HART. Van vast zitten naar stromen!