Ik zit op mijn scooter en ben lekker aan het mijmeren. Achteloos kauw ik op een kauwgompje als ik plotseling een harde knars hoor. In mijn kauwgompje voel ik een hard stukje, alsof er een klein steentje in zit. Hmm, dit is gek, want waar zou er ineens een steentje vandaan kunnen komen? Ik weet het brokje uit mijn mond te vissen en probeer het enigszins te bestuderen, terwijl ik ondertussen ook het verkeer om me heen in de gaten houd. Het is een wittig, hard stukje en het lijkt wel tand. Met mijn tong ga ik door mijn mond heen en dan voel ik daar een gat in mijn rechter onder kies. Ik kijk naar het brokje in mijn hand en kom tot de conclusie dat er een stukje tand is afgebroken. Hmm, dat is balen denk ik en ik gooi het stukje tand over mijn schouder weg.

Terwijl ik verder rijd, denk ik verder na over mijn afgebroken tand. Het zal vast niet heel erg zijn toch? Ik zie het namelijk niet zitten om in Bali naar een tandarts te gaan. Maar hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik begin te vermoeden dat het misschien toch wel erg is. Als ik thuis ben, vraag ik google om raad. Ik scroll een aantal websites af en kom tot de conclusie dat het algemene advies toch wel is om hier zo snel mogelijk iets aan te doen. Ik twijfel nog even. Het kan vast nog wel wachten tot ik in April weer in Nederland ben, toch? Maar na nog een keer door mijn google search gescrolld te hebben, besluit ik dat ik toch in Bali naar de tandarts ga.

De tandarts. Voor veel mensen is het niet een bezoek om naar uit te kijken en voor sommigen is het zelfs een grote angst. In het algemeen heb ik niet zo veel moeite heb met de tandarts. Het is niet per se prettig en gaatjes boren is wat vervelend, maar ach, zo erg is het ook allemaal weer niet. Ik vind het dan ook interessant dat ik er tegen op zie om in Bali naar de tandarts te gaan. Ergens heb ik een beeld dat de tandarts hier niet zo goed is als in Nederland. Dat beeld wordt bevestigd als ik naar de gebitten van de Balinezen kijk, hoewel ik ook realiseer dat voor Balinezen de tandarts een grote uitgave is en de meeste waarschijnlijk niet eens gaan. Dus ja, of mijn beeld helemaal klopt weet ik niet. Ik zal het snel genoeg gaan ervaren!

Ik zoek ‘dentist’ op google maps en er poppen een aantal ‘dokter gigi’ in mijn buurt op. Ik klik er een paar aan en scroll wat door de reviews. Dan kom ik op een kliniek met veel, goede reviews en ze hebben zelfs een Engelse website. Dat ziet er goed uit, dan kan ik in ieder geval duidelijk maken wat er aan de hand is. Ik stuur een berichtje en krijg ook antwoord in het Engels. Dit stelt me gerust en ik maak een afspraak voor de week erna.

Toch nog wel een beetje bang stap ik een kwartier voor mijn afspraak op de scooter. Eenmaal gearriveerd wordt ik ontvangen door drie vriendelijke balie medewerksters. Ik mag nog even plaatsnemen in de wachtkamer. Ik kijk om me heen. Het ziet er wel netjes en schoon uit, dat is een geruststelling. Dan komt er een tandarts assistente naar me toe. Ik krijg een jasje aan en een haarnetje voor mijn hoofd. Oké, dat is nieuw, maar ook dit stelt me gerust. Er wordt goed aan de hygiëne gedacht. Ik ga de kamer binnen en neem plaats tegenover de tandarts. Ik probeer te beoordelen of ze er kundig uit ziet, maar dat is lastig gezien het haarnetje, mondkapje en grote lasbril die ze op heeft. Terwijl ik daar zit, vraag ik mezelf ook af: hoe ziet een kundige tandarts uit? Uiteindelijk zijn dit allemaal oordelen die ik op niks heb gebaseerd. Ik probeer het los te laten en gewoon te vertrouwen op haar kundigheid!

Als ik in de stoel lig, onderzoekt de tandarts mijn gebit. Ze komt tot de conclusie dat er een vulling is afgebroken. Ze pakt een staafvormig machientje een stopt deze in mijn mond. Dan verschijnen mijn kiezen op het beeldscherm voor me. Wow, dat is fancy! Waar het in Nederland altijd geklooi is met spiegeltjes, hebben ze hier gewoon een camera waarmee je mee kunt kijken. Ik begin mijn beeld van de Balinese tandarts steeds meer bij te stellen. Ik zie de leegte in mijn kies en ze vraagt me om te bevestigen dat de vulling is afgebroken. Dat vind ik toch wel een beetje raar, zij is hier de tandarts. Ik heb geen idee waar ik allemaal vullingen heb in mijn gebit, is dat iets wat ik zou moeten weten? Ach ja, ik bevestig maar gewoon, ik heb er volle vertrouwen in als zij het zegt.

De tandarts gaat aan de slag in mijn mond om een nieuwe vulling erin te zetten. Ik kijk om me heen naar iets van vermaak en afleiding. In Nederland heb je vaak iets van een puzzeltje op het plafond, maar die kan ik hier niet vinden. Het enige is een groot beeldscherm waar er een karaoke versie van een liedje wordt afgespeeld. Nou ja, op zich wel leuk om eens met wat meer aandacht naar de tekst van dit nummer te luisteren. Ik denk dat de tandarts fan is van dit liedje, want het staat op repeat en aan het eind van de behandeling ken ik het nummer uit mijn hoofd en zit het voor de rest van de dag in mijn hoofd. Ach ja, het geeft wel afleiding.

Wanneer de vulling er in zit, krijg ik deze met het cameraatje te zien. Dat ziet er goed uit voor zover ik dat met mijn tandheelkundige kennis kan zeggen. Ik bedank de tandarts, doe mijn jasje uit en haarnetje af en ga naar de balie om te betalen. Nog geen dertig euro, dat is een fijne meevaller. Ik stap weer op mijn scooter en terwijl ik naar huis rijd denk ik terug aan mijn ervaring. Mijn beeld over de Balinese tandarts is 180 graden gedraaid. Ik ben onder de indruk van de hygiëne maatregelen en het fancy cameraatje en ben blij dat mijn tand weer heel is. Toch interessant hoe dat hoofd van ons zo snel zijn vooroordelen klaar heeft over iets waar het helemaal niks van af weet en geen ervaring mee heeft. Dit tandarts avontuur bevestigd maar weer: laat je vooroordelen los en ervaar het met een open mind!