De afgelopen week zit ik een beetje VAST. Mijn neiging is dan om mezelf terug te gaan trekken. En hoewel ik daar deels ook echt behoefte aan heb, weet ik uit ervaring dat ik moet oppassen om niet helemaal van de wereld te verdwijnen. En dus probeer ik er nu juist wel af en toe op uit te blijven gaan en daarin bewust te kiezen voor de activiteiten die ik doe en de mensen waarmee ik me verbind. Eén van de dingen die altijd goed is, is om tijd in de natuur door te brengen. En hoewel ik op dit moment een soort van in de natuur woon en daar eigenlijk niet per se de deur voor uit hoef, is het af en toe toch ook fijn om andere stukken natuur op te zoeken. En dus besluit ik een dagje naar het strand te gaan.
Als ik wakker wordt, voel ik me nog steeds moe. Ik heb veel gedroomd die nacht en ik heb het gevoel dat ik de hele nacht nog gewerkt heb. Als ik naar buiten kijk, zie ik dat het grijs en bewolkt is. Niet echt weer voor dat stranddagje dat ik in gedachte had. Mijn hoofd gaat gelijk in de negatieve modus en ik overweeg om de grijsheid als excuus te gebruiken om lekker thuis te blijven. Uiteindelijk besluit ik dat het me goed zal doen om er even op uit te gaan. Dus ik trek mezelf mijn bed uit en begin aan mijn ochtendroutine.
Drie uur later ben ik zo goed als opgestart. De zwaarte is gelukkig weggetrokken en hoewel het nog steeds bewolkt is, heb ik eigenlijk wel zin om naar het strand te gaan. En om het maar even van de zonnige kant te bekijken: er is in ieder geval minder risico om als Belanda Goreng (gebakken Hollander) thuis te komen! Dus ik pak mijn tas en stap op de scooter.
Ik ga naar een strand dat iets verder weg is, ongeveer een uur op de scooter, maar wel erg mooi en rustig. Ook de scootertocht er heen is erg mooi, met name het tweede deel dat door de rijstvelden gaat. Maar zo een lange rit vraagt natuurlijk wel om een koffiepauze onderweg. Ik vind een leuk cafeetje waar ik een cappuccino bestel. Uiteraard heb ik een puzzelboekje meegenomen en ik geniet van koffie met een puzzeltje.
Na een uurtje stap ik weer op de scooter en vervolg ik mijn weg naar het strand. Daar aangekomen zie ik dat het vloed is en dat er weinig strand is om op te liggen. Ik loop een stukje langs het strand en vind iets verderop een strook strand die droog lijkt. Er ligt ook een boomstam, waar ik mijn tas en slippers op zet en zelf lekker tegen aan ga zitten. Het is aardig winderig en de golven zijn hoog en maken een bulderend geluid. Ik voel geen behoefte om de zee in te gaan, maar geniet van de wind en de zeelucht. Ik zit lekker een tijdje te mijmeren en in de zee te staren. Dan zie ik ineens een hele grote golf op me af komen. Ik kan nog net op tijd op staan en mijn tas op tillen. Maar mijn slippers kan ik helaas niet redden en ze worden opgeslokt door de zee. Ik voel me een beetje schuldig over de vervuiling die ik nu onbedoeld heb veroorzaakt, maar goed dit was toch wel echt overmacht…
Achter me hoor ik een paar oude Balinese mannen lachen. Ze zitten nog een stukje hoger en achter een soort muurtje en ze gebaren dat ik daar moet komen zitten. Ik zie dat ze aan het zandbaden zijn, ze hebben allemaal hun benen in gegraven. Het ziet er wel gezellig uit en tja een beetje extra gronding kan ik wel gebruiken, dus ik besluit een kuiltje voor mezelf te maken en ook mijn benen in te graven. De mannen kijken me wat lachend aan en we beginnen een gesprekje met de standaard vragen: Waar kom je vandaan? Waar woon je op Bali? Ben je al getrouwd? Na een tijdje komen er ook nog twee anderen bij zitten die voorbij komen, een man uit India en een vrouw uit Jakarta. En zo zitten we daar dan gezellig met zijn allen te zandbaden.
De anderen hebben er één voor één genoeg van en uiteindelijk zit ik daar nog in mijn eentje. De zwaarte van het zand is best wel fijn en ik voel dat het mijn hoofd en lijf tot rust brengt. Na ongeveer een uurtje vind ik het ook wel mooi geweest. Ik bevrijd mijn benen uit het zand en ze voelen nu heerlijk licht aan. Ik blijf nog een tijdje op het strand zitten en journal wat. Dan probeer ik nog een dutje te doen voor ik me aan de terugtocht waag. Echter wordt ik op de plek waar ik ben gaan liggen flink gezandstraald en echt lekker tukken doet dat niet… Dan maar lekker naar huis. Ik sta op en zoek mijn slippers om me vervolgens te bedenken dat die ergens in de zee liggen. Zou dit een teken van het universum zijn dat ik nog wat extra gronding kan gebruiken en een tijdje op blote voeten door het leven moet?
Onderweg naar huis kom ik nog langs een hobbywinkel. Gezien het ook weer een lange rit terug is, is dat een fijne stop en ik neus even rond in het winkeltje. Uiteraard vind ik iets leuks wat ik niet nodig heb en waarvan ik geen idee heb wat ik ermee ga doen. Maar ik ga er vast plezier van hebben en dus neem ik het mee! Ik rijd weer een stukje verder en maak nog een ijsstop. Want ja, zon of niet, warm is het hier altijd en bij een stranddag hoort een ijsje!
Als ik thuis ben, kijk ik terug op deze dag. Wat begon als moe en zwaar, is uiteindelijk een heel leuk avontuur geworden. Blij dat ik mezelf toch eruit heb gesleept en dat ik dit nu ook weer van mijn bucket list kan afstrepen: zandbaden met oude Balinese mannen, check!