Stromen. Dat doet het even niet. Zucht. Ik zit vast. Ik wil vooruit. Maar het lukt me niet. Ik voel me radeloos. Wat moet ik nou? Ik wil weer beweging. Ik wil dat het weer gaat stromen. Maar op dit moment weet ik even niet hoe.
Mijn hart. Mijn hart dat de afgelopen maanden steeds meer open ging staan. Het voelt alsof het nu weer dicht zit. Ik vraag me af of dat ook daadwerkelijk zo is. Of dat ik er op dit moment gewoon te ver weg van verwijderd ben om het nog te kunnen horen, zien en voelen. Want tja, ik moet toegeven dat ik de afgelopen dagen vooral veel in mijn hoofd zit. Dat hoofd van mij waarin de gedachten in het rond vliegen. Gedachten die me bezig houden en die maken dat er geen tijd is om te voelen of om naar mijn hart te luisteren.
Vast in mijn hoofd. In de greep van mijn gedachten. Ver weg van mij hart. Mijn hart waarvan ik weet dat het het antwoord heeft. Ineens weet ik waar ik heen wil. De stilte. Zodat ik de stem van mijn hart weer kan horen. Zodat ik weer kan voelen wat er te voelen valt. Zodat het weer kan gaan stromen.
De stilte. Een plek die ik jarenlang vermeden heb. Bang voor wat ik daar tegen zou komen. Maar waar ik nu graag naar toe wil. Dat is een gekke gewaarwording. Ik besef me dat ik daar in die stilte wellicht wat vervelende dingen zal tegen komen. Maar er is in ieder geval wel beweging. Stroming die me dichter bij mijn hart brengt, zodat ik het weer kan horen. En dat toch liever dan vast. Vast in mijn hoofd.
Lees ook HET GEDICHT UIT MIJN HART en MIJN STRUGGLE over vastzitten.